Dekkers.reismee.nl

Quality time

Zonder dat we ergens om hoeven vragen bellen allebei onze kinderen op en bieden spontaan aan ons op te komen halen in Eindhoven. “Alles is liefde”.

Levi komt.


Na het ontbijt moeten we ons bezighouden tot 14.00 uur. Dan komen de taxi’s ons weer halen.

We zitten tegenover Elche Parque empresarial, een gebied met alleen outlet winkels. Even dachten we dat dat leuk zou zijn maar als we voor de zoveelste keer naar oudbollige high heels staan kijken, is het over. We kunnen niks meenemen en willen hier ook niks van hebben. Enfin, we hebben een ochtendwandelingetje gemaakt.


Geen gezelligheid hier in het hotel. Alles is mooi maar echt zakelijk. We mogen de kamer gebruiken tot we opgehaald worden. Fantastisch geregeld tot nu toe.


Om 13.00 uur mogen we weer aan tafel. Niks te kiezen maar gewoon een eenheidsmenu. Pompoensoep, paella en als dessert een stuk taart. Hier kunnen we tot in Nederland wel op teren.

Voor iemand die niet kan kiezen is dit een uitkomst. Zag ook salades voorbij komen. Dan gaat er meteen door me heen dat ik dat liever heb. Aan de andere kant is pompoensoep natuurlijk veel voedzamer en Paella is nogal zout. hier kom ik niet uit.


De taxi’s arriveren keurig op tijd en in een mum zijn we op de luchthaven.

Beetje winkelen, rond lopen en op je horloge proberen de tijd vooruit te kijken.


Het gaat redelijk vlot allemaal. Moest nog even denken aan de processierupsen die we zagen van de week. Nooit geweten waarom die rupsen zo heten. Maar nu ik gezien heb dat ze als wagonnetjes aan elkaar koppelen , als in een processie, snap ik het.

Zo lopen wij nu ook.


Maar al gauw zitten we in the plane.


Ik hoor mezelf water en chips bestellen. Hoezo chips?

Nou gewoon omdat ik daar zin in heb. Zo’n mooi vierkant doosje dat eet makkelijk. Ik zet het open voor me neer. Mmmm.... daar ga ik eens lekker aan beginnen. Roddeltijdschriftje erbij. Zo gaat tie goed.

We zitten alledrie weer ver uit elkaar, we moeten zeker de lege plekken opvullen.


Het gekke is dat er nu niemand naast mij zit terwijl Hans en Jenny ergens ver achterin zitten. 

Ik ontdekte dat ik de portemonnee van Hans in mijn tas had zitten. En zodoende dat lekkere bakje chips en dat water. Een donker meisje zat op stoel A en zette haar tas op de lege stoel tussen ons in.

Plankje uitklappen en peuzelen maar. Knapperig tot het laatste stukje dacht ik nog net voordat het hele doosje omkukelde. Helemaal over de grond. Het is onmogelijk om vanuit een vliegtuigstoel iets van de grond op te rapen. Ik kon de rest van de vlucht alleen maar kijken naar die heerlijke ambachtelijke versgebakken chipjes.

Ook wel een beetje gênant natuurlijk, al die rommel onder mijn voeten.

Dan maar een glaasje water. Een dun tandenpoets bekertje schonk ik vol en nam een teug. Beetje zuinig aan doen maar want ik zit ingebouwd en wil niet naar de wc in het vliegtuig. Hoe het kan weet ik nog niet maar het hele bekertje water gleed van het plankje en viel om, over het tafeltje, mijn broek en de chips. Wat een zooi. Het donkere meisje zat met een koptelefoon op. Ik denk dan dat ze ook niks ziet. Maar.... ze stak me een pakje tissues toe en lachte zoals ze vast ook naar haar Oma lacht. Zo goed e zo kwaad als het ging begon ik tissues te soppen in het water, maar toen zat ik daar weer mee. Je kunt je kont niet keren. In dat dunne bekertje dan maar, wel oppassen dat het overeind blijft staan natuurlijk. Nu ik zo’n karretje nodig heb om leeg goed op te halen zie je ook geen kip. Ik schroef het dopje stevig op het flesje zodat verdere rampen uitblijven. 


Ik zit bij het raampje. Het meisje vraagt of ik met haar iPhone foto’s van de ondergaande zon wil maken. Ik klem het toestel stevig tussen mijn vingers, niet laten glippen nu. In ruil voor de tissues ben ik het wel aan haar verplicht natuurlijk om mooie plaatjes te schieten. Ik doe mijn best.


De stewardess komt langs met loten. Dat is echt Spaans. Laat maar zitten, al genoeg vergokt vandaag.


Opeens is het pikdonker buiten. 

Deze dag is eigenlijk een verloren dag geweest. Door een staking kunnen we nood geleden kosten ook niet verhalen op Ryanair.


We zullen alledrie blij zijn als we weer goed en wel thuis zijn.


Dan gaan we de ‘herinneringen’ bekijken en laten we alles de revue nog eens passeren. Het is nogal wat.


Dit tripje was ook zo de moeite waard..


Voor mezelf toch min of meer besloten dat we niet meer vanaf Brussel of Charleroi vliegen.


Er wordt op mijn schouder geklopt door het donkere meisje. Ik hoorde niet dat ik het tafeltje in moet klappen.


We landen.


Mijn zoon staat er?.


De dochters van Jenny wachten haar bij ons thuis op.


Wat een rijk gevoel. Niet in geld uit te drukken.


Nu nagenieten en met dankbaarheid terug denken aan de Dekkers reünie.



Fijn om het met jullie te kunnen delen lieve lezers.


?














Staking in België

12 februari


Vandaag uitchecken in Jàvea.


Koffie met muffin en de auto in naar Jalón. 


Daar is het weekmarkt en daar hou ik van. 


Genoten van de rit. De natuur is er erg Spaans; olijfbomen, naaldbomen, wijngaarden en sinaasappelplantages. En natuurlijk de amandelbloesem in volle glorie. We stoppen om een foto te maken en leggen een takje op het dashboard omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen. Zo mooi!


In Jalón eerst ontbijten bij ‘de bokser’. 

Eigenaar zou een bokser zijn begrepen we later.

We hebben daar ooit eens een hele gezellige avond gehad met live muziek. Ik had een grote salade en opeens viel daar een dikke spin in. Ik durfde toen niks te zeggen, heb hem eruit gevist en verder opgegeten. Ben het nooit vergeten. 

Toch wel even leuk om daar weer eens binnen te stappen en dat sfeertje van balken plafond met lege wijnflessen en spinnen nog eens te beleven. Jammer, helemaal opgeknapt. Niks spannends meer aan, hier zullen zo gauw geen spinnen meer naar beneden vallen. En toch.....


Buiten zat een Belg, leuke vent, zijn krantje te lezen. Ik ging even informeren waar de markt was en hij wees de weg. Bij de kerk met de blauwe koepel. Ondertussen vertelde hij nog wat over zijn relaxte leventje hier in Jalón. Ik geloof hem onmiddellijk.

De omgeving is al eens door de World Health Organisation uitgeroepen tot het gebied met het fijnste klimaat ter wereld, omdat zowel ’s zomers als ’s winters de temperatuur erg aangenaam is. 


BELEEF DE STAD

De historische overheersing van de Moren in de regio is nog zichtbaar in Jalón. Het centrum kent vele smalle straatjes met typisch Moorse huisjes. Ten tijde van de overheersing had Jalón twee Moorse kastelen en op het marktplein van Jalón staat de neoklassieke kerk Santa Maria met haar blauwe koepel. Op de plaats van deze kerk stond vroeger een moskee. Rond de fontein op het plein wordt iedere dinsdag een warenmarkt gehouden. 

Dwars door het stadje loopt de rivier Gorgos en er zijn twee stadsbruggen over deze rivier heen. Langs de rivier kun je bijvoorbeeld winkelen bij de boetiekjes of op een terras borrelen. 


Wij laten ons lekker onderdompelen in de lokale sferen voordat we verder rijden naar Moraira.

Moraira is een oud Spaans vissersdorpje aan de Costa Blanca dat is uitgegroeid tot een toeristische badplaats. Moraira behoort tot de gemeente Teulada en ligt tussen de grotere plaatsen Calp in het zuiden en Dénia en Xàbia in het noorden. 

Om 15.00 uur afgesproken met onze vrienden die hier overwinteren. Zij nestelen zich al jaren in comfortabele, luxe villa’s. Vol verwachting waar we nu terecht komen.


Maar eerst Installeren we ons op een toeristisch terras in een lekkere bank om te loungen. De zon is op zijn warmst.

Patates bravas, nu het nog kan, en een koud drankje. We hebben tijd genoeg. 


De duidelijke routebeschrijving bracht ons naar boven en daar stond Dick ons al op te wachten.

Leuk om rondgeleid te worden in zo’n filmsterrenhuis.

Uit de verhalen begrijpen we dat het leven hier plezierig is. Een drukke agenda met allemaal gezelligheid. Genoeg terrassen om altijd buiten te eten. 

We krijgen het al een beetje te pakken. Hans spreekt nog maar eens uit dat hij het zonnetje zo lekker vindt. Wie weet.....


Op naar het vliegveld, naar huis. Auto aftanken en inleveren, was een goeie greep. Allemaal prima gegaan. 


Morgen de 13de........


De vakbonden van de NMBS hebben dinsdag om 22 uur het werk neergelegd, de staking bij luchtverkeersleider Skeyes begon op hetzelfde moment. Dan zullen er gedurende 24 uur geen vliegtuigen kunnen opstijgen en landen in België.


Onze vlucht is dus gecanceld. We zouden om 20.00 uur vliegen en na tienen aankomen.

We vonden het heerlijk in Spanje en hadden er nog best een dag aan vast willen plakken. Maar niet op deze manier.


Staking in België. 

Niemand kan in eerste instantie iets zeggen. Alle passagiers verzamelen zich bij de Ryanair desk. Uiteraard schiet het niet op. We proberen online een vlucht bij Transavia te boeken. Dat lukt niet dus sluiten we achteraan in de rij aan. 

Wachten wachten en nog langer wachten. 

Uiteindelijk kwam een grond stewardess vertellen dat we morgen kunnen vliegen op Eindhoven. De auto staat in Charleroi. Dit hebben we al eens eerder meegemaakt. Vorige keer vanwege een aanslag, nu vanwege een staking. 


We worden in taxi’s naar hotel Port Elche gebracht. Niet ver van het vliegveld.

We krijgen een bordje pasta en amandeltaartje en water. Het is heel fijn om gewoon even in een restaurant te zitten en een heerlijk bed ter beschikking te hebben.

Het doemscenario was in een stoel op het vliegtuig hangen.


Onze “bazen” zijn ingelicht. We kunnen morgen niet komen werken. 

Verder gaat het zonder verlet. Toevallig geen verjaardag, bruiloft of begrafenis. 

We laten het maar over ons heen komen, net als al die andere gedupeerden.


Hier kan Ryanair niets aan doen, dus we hopen op een fijne vlucht morgen.


Wordt vervolgd.


Welterusten.









Watertoren of kerk

11 februari 2019.


Heerlijk geslapen.


De auto heeft in het wekend gratis voor de deur mogen staan maar dat gaat niet langer meer op. Dus stappen we alledrie in om 150 meter verder alledrie weer uit te stappen. 

Hier is het gratis en daar worden wij ‘Hollanders’ blij van.


Dat we vervolgens bij de backery het lekkerste van de kaart bestellen als ontbijt tellen we niet. “Als je niet eet ga je dood” heeft ooit iemand tegen me gezegd toen ik nog klein was. Nu weet ik beter, we gaan toch dood.

Maar ....... laten we dan de geneugten van het leven maar geproefd hebben, nietwaar?


Avocado met zalm en vers geperst sinaasappelsap voldeed.

We moesten het rolgordijn een beetje laten zakken vanwege de bloedhete zon op ons bolletje.


Later wordt het bewolkt maar nog altijd een heerlijk temperatuurtje.


Goed geraden Atske, Hans heeft 2 zussen. Mia woont hier permanent aan de Costa Blanca in Spanje en Jenny in Nederland. Het is heel waardevol om bij elkaar te zijn, zeker na een verdrietige perioden. 

Dan hebben niet alleen De Dekkersen elkaar nodig, dat gevoel is universeel.


Soms verdienen mensen het om twee dagen jarig te zijn. Mia ook!!

We knopen er nog een lekker etentje aan vast om alles wat we gisteren vergeten zijn nu nog kunnen vertellen. Om 13.45 uur afgesproken bij de Masymas.


We rijden eerst naar het centrum van Jàvea en daar is het te doen. Kleine smalle straatjes.

Super clean en leuke winkeltjes, geen ketens maar ondernemers met smaak.

We vinden allebei een mooie sjaal en wat tuttemerullen. 

De Spaanse klederdracht wordt hier gemaakt. Ik heb een rok gewogen en ben blij dat ik daar niet mee hoef te lopen. Loodzwaar maar O zo mooi.

We aaien over de mooie stof en complimenteren de coupeuse die aan het begin staat van een nieuwe creatieve schepping. Chapeau!


De appeltjes van oranje zijn een lust voor het oog. Ik kan hier niet genoeg van krijgen.

De bomen bezwijken bijna onder hun gewicht.

Februari is allesbehalve troosteloos in Spanje.



Gata de Gorgos, volgende stadje.

Het van oudsher verbouwen van riet en het toerisme gaan nu hand in hand in Gata de Gorgos. De plaats is namelijk bekend om zijn handgemaakte artikelen (artesanías) gemaakt van riet (hoeden, manden en dergelijke). De winkels waar ze deze producten verkopen bevinden zich onder andere langs de doorgaande weg, de N-332, die het dorp doorkruist.


Deze winkels stallen hun producten deels buiten uit, hieraan heeft het dorp de bijnaam ‘de Bazaar van de Costa Blanca’ te danken. Daarnaast worden er artikelen van keramiek en bijvoorbeeld handgemaakte gitaren verkocht in Gata de Gorgos.


Pedrequer is een écht Spaans dorp. Hier leeft onze familie. Dat in gedachte rijden we er doorheen. Bij de bakker en de krantenverkoper zijn zij dus kind aan huis.

Het is stil op straat, later horen we van mijn schoonzusje dat alle vrouwen naar de ‘gym’ zijn op maandag. Daarna eten ze en houden siësta. Het dorp komt ‘s avonds tot leven verwacht en hoop ik.


Op de afgesproken tijd zien we elkaar en we volgen onze zwager naar het restaurant dat zij uitgekozen hadden. Het was een buffet, maar dan een hele goeie.

‘Oppassen en gezond verstand gebruiken’ ging overboord.

Te lekker allemaal. Vooral de mooi gebakken tong vonden we heerlijk.

Goede keus!

Om ons heen werd al gedweild en gepoetst. We bleken nog de enige gasten te zijn haha.... gezelligheid kent geen tijd.

En dan komt het afscheid. Niemand weet voor hoelang...

Natuurlijk kunnen we mailen en bellen maar zo life is toch het fijnste. 

We hebben het fijn gehad met elkaar. Mooie herinneringen zijn gemaakt en vastgelegd.


Nog tijd genoeg voor een autorit over de prachtige hoogvlaktes, betoverende vergezichten en vruchtbare valleien. 

Dus lekker rondrijden maar door de omgeving. 

We maken tijd voor de amandelbloesem want één flinke wind en je mist de roze en witte vacht die over de valleien, heuvels en dalen van de Costa Blanca is gelegd.


Terug naar Jàvea. 

Onderweg jeugdherinneringen opgehaald. De Dekkersen hebben een mooie jeugd gehad met lieve ouders. ‘Ons moeder’ maakte stroopsoldaatjes, de kinderen moesten daarvoor lollystokjes zoeken op straat. Die werden dan grondig gewassen voor een tweede leven. 

Vooral met veel zoetigheid zijn ze grootgebracht blijkt uit de herinneringen. Vader en moeder zullen gedacht hebben, dan krijgen we vanzelf zoete kinders.

Babbelaars en borstplaat maakten ze ook zelf.

En als vader geboemeld had (lees: als taxichauffeur met klanten naar Antwerpen) kregen ze na het eten een hele reep chocola. 

Inplaats van een drankje kreeg de chauffeur namelijk telkens een reep. Eind van de rit had hij dan een dashboardkastje vol en mochten de kinderen dat leeghalen. Dat was toch feest. In een groot gezin, zoals bij ons thuis moest alles gedeeld worden. Een Mars werd in schijfjes gesneden. Verschil moet er zijn.


‘De watertoren’, zoals wij het al dagen noemen bleek een kerk te zijn. Dit aparte bouwwerk grenst zowat aan ons adres hier.


Unieke constructie

Parroquia de Nuestra Senora de Loreto


In de volksmond heet deze unieke constructie de schippers-kerk omdat een van de opvallendste eigenschappen van dit 

Bijzondere bouwwerk de dakconstructie is. Van binnenuit gezien is het dak net de onderkant van een houten schip dat symbolisch vaart op de golven die worden uitgebeeld door (aan weerszijden) een serie van twaalf gebogen pilaren. Deze qua architectuur zeer moderne kerk is gebouwd in 1967 en daarvoor benodigde gelden werden bijeengebracht door vissers uit het dorp zelf. De kerk is aan alle kanten ingebouwd vlak aan de haven in het oude centrum van Javea en mist daardoor een beetje van de allure die het zou kunnen uitstralen, maar blijft zeker een bezoek waard.


Naast ons hotel is een hengelsport winkel, daar verkopen ze ook manden met Naranjas voor €0,60 per kilo, handel is handel.


Op de bovenste verdieping van ons hotel is een restaurant. Het uitzicht moet geweldig zijn. Na het ontbijt toch maar eens gaan kijken. En inderdaad...


Vanavond zitten wij hier lekker te lezen en te schijven met een drankje.


En zo geschiedde..


Morgen 9.00 uur verzamelen in de lobby









Paella

Volgens afspraak om 9.00 uur verzamelen in de lobby. 

Jenny was de eerste van de drie en liet zich alvast bedienen van een kopje koffie met een muffin. 

Ontbijten doen we buiten de deur maar we zijn solidair dus drinken eerst een lekker bakkie mee.


Op het gemakje lopen we naar een terras met zon. Palmbomen en een strak blauwe lucht als uitzicht.


Een paar oudjes zaten met een puzzelboekje en een koffietje de beste plekken bezet te houden. 


Ik ging voor fruit met yoghurt en lekkere verse jus. Maar evengoed kon je allerlei zoetigheden of naar believen hartigheden bestellen. 


Het is zondag en voor sommige mensen is het dan om 9.30 uur hoog tijd voor bier met een schaaltje olijven en nootjes. Ieder zijn meug!


Op naar Pedrequer. 

Onze (schoon) zus is jarig, de reden van onze trip naar Spanje.

Het is altijd weer apart om “de berg” op te draaien. We rijden ook prompt iedere keer bijna verkeerd, ook vandaag weer.


Koffie taart en kadootjes, er is er een jarig Hoera Hoera.


Het weer is heerlijk, we zitten in het zonnetje totdat er aanstalten gemaakt wordt voor het bereiden van De Paella.

Een grote pan wordt op de brander gezet en er wordt een handje grof zout in gestrooid. En dan volgen de verse ingrediënten. “Ik stond erbij en keek ernaar”

Allerlei groenten, vis, rijst, bouillon en verdere heerlijkheden.


Het kost tijd maar die hebben we. 


Roeren, roeren en nog eens roeren is het toverwoord in deze.

Lekker wijntje en salade vooraf.

We lieten het ons allemaal smaken.


Na de koffie nemen we voor even afscheid, tot morgen.


Het was goed elkaar weer te zien. 

De eerste keer in deze formatie. We missen iemand. Daar kunnen en WILLEN wij niet aan voorbij gaan. We rijden stilletjes en in gedachte terug.


Te vroeg om naar ons hotel te gaan dus een mooie wandeling maken langs de boulevard. We vergapen ons aan de mooie huizen die we passeren. Goed onderhouden en met alle dagen dit prachtige uitzicht op zee. Opvallend rustig onderweg. Dat zal in het hoogseizoen wel anders zijn.


3,8 km volgens de stappenteller.

Genoeg calorieën verbrand vinden we en strijken neer in Chabada, een gezellige cocktail bar. 

Wij krijgen een dejavu en bedenken dat we hier ooit een “slaapmutsje” besteld hebben voor onze puberdochter. Hoe lang is dat geleden?

De verhalen komen los.


We bestellen een Flesje wijn en wat tapas, dat mogen we wel hebben met het oog op de net zo lange terugweg nog te gaan. Dat lopen we er wel af.


Honden uitlaters in korte broek, spelende kinderen in t-shirts, verliefde meisjes in doorkijkblousjes en serveersters met diepe decolleté’s, we kregen het allemaal voorgeschoteld. 

Je zou er van in vakantiestemming komen.


De zon is onder gegaan en wij gaan slapen.


Om 9.00 uur is het weer verzamelen.








  







Jàvea

9 februari


Hotel Alfonso el Sabio, heel centraal gelegen, in een winkelstraat nota bene, haha...drie keer raden..


Super schoon en een heerlijk ontbijt. 

Oppassen dat we niet te veel eten want voor vanmiddag staat een lunch bij Can Sueño op het programma. Wij kijken er al weken naar uit omdat we het zo’n mooi plekje op aarde vinden. Daarbij is het een van de beste restaurants van Spanje. Vorig jaar waren we hier met onze dochter en kleindochter. Fijne herinneringen worden opgehaald.


Maar eerst een ochtendwandelingetje door Alicante. Een vest is eigenlijk al te warm. De zon schijnt en er wordt overal om ons heen buiten ontbeten. Februari hè?

De winkels openen zo langzamerhand hun deuren en we verbazen ons over de prijzen hier. Wat is Nederland een duur land aan het worden. Alles, maar dan ook alles is hier goedkoper. 

Wij kunnen het echt niet laten om iets te scoren terwijl onze koffer 9,9 kg aangaf. Desnoods alles maar over elkaar aandoen dan, te verleidelijk!


We verlaten de mooie stad Alicante en gaan op weg naar Tarbena. We verheugen ons op de Amandelbomen die volop in bloei moeten staan in deze tijd.

Ik ben nogal van herinneringen maken en heb mijn telefoon vaak in de aanslag om mooie plaatjes te schieten maar daar kwam even niks van. Zo’n mooie rit, daar mag je niet te veel van missen.

De Sinaasappel en citroenbomen staan in volle bloei maar de kleuren van de amandelbloesem is wel zo mooi. Nooit eerder gezien, die rose bloemetjes die zo heerlijk naar honig ruiken. Prachtig!


Het laatste stuk ging over een steil krijtpad met putten en kuilen.


En dan, dan zijn we er... Can Sueño.

Rob komt ons al tegemoet, een warm weerzien.

Hennie heeft een race tegen de klok geleverd en excuseert zich even om toilet te maken. 

En daar zijn onze vrienden Dick en Marijke. Zij overwinteren al jaren in Spanje en hebben dat relaxte leventje overgenomen. Fijn om elkaar hier te ontmoeten.

Uiteraard hebben we dit afgesproken. De eerste keer waren ze er ook bij toen wij in de Torenkamer sliepen.

Als allereerste gasten dus, daar hebben we de krant mee gehaald in Spanje.

Grappig dat Hennie nu aanhaalde dat ik de hele pot met koekjes leeggegeten heb toen. Die waren een partij lekker. Ze heeft er voor vandaag weer gebakken.


Hennie geeft ons buiten op het terras uitlegd over het Almond Blossom menu dat zij met zoveel liefde voor ons heeft samengesteld. 

“Van God gekregen” zegt ze altijd als we haar vragen waar ze het koken geleerd heeft. 

Ik mag op de bel drukken om de Lunch te openen, tataaaa!!!


Aan tafel. 

De cloches worden opgetild en de amuse, bestaand uit een klein gevuld glaasje pronkt op het bord. Met kleine hapjes beginnen we eraan. Marijke sloot zelfs haar ogen om alle smaken te ontdekken en de kans te geven tot hun recht te laten komen. Heerlijk!!

“Een goed begin is het halve werk en eten is emotie en alle andere gezegdes over eten gaan hier op”.

We waren helemaal in the mood en namen de tijd om te genieten. 

Het verplichte half uurtje naar buiten is een goede formule. 

De overige gasten zitten verspreid over de tuin en het zwembad met een lekker glaasje te genieten van het uitzicht. 

We maken makkelijk contact omdat iedereen van iedereen foto’s moet maken, gaat automatisch en gemoedelijk.


Het weer werkt ontzetten mee, we boffen maar.


De tweede helft van het menu is ook van hetzelfde niveau, overheerlijk!


De koffie met eigen fabrikaat amandel en kersenbonbons krijgen we weer buiten geserveerd. Het wordt langzaamaan kouder, tijd om te gaan.

Voordat het donker wordt willen we uit deze vallei zijn.


Bij het afscheid zeg ik tegen Hennie “ik hoop dat wij dezelfde God hebben”. 


We rijden nog een stuk achter Marijke en Dick aan.


Ons volgende hotel ligt in Jàvea en heet ook hotel Jàvea, makkelijk?


Het is nog zo lekker buiten dat we een gezellig terras op zoeken aan het water. Alcohol hoeven we niet meer. Lekker bakje koffie met een koekje.


Op tijd naar bed en nagenieten van een hele fijne dag.


Morgen naar Mia. Ook weer iets om naar uit te kijken.












Spanje


8 februari 2019


16.45 uur. 

We zitten in het vliegtuig. 

Wat een armoede.... kkkkkkkoud!!

Als je gezond van huis gaat is de kans groot dat je ziek terug komt. 

Ryanair, jullie maken het niet aantrekkelijk voor jullie klanten. Als runderen staan we buiten achter een hek te wachten tot we het vliegtuig in mogen. Op een open terrein met windkracht 7, althans dat is de gevoelstemperatuur. 

Er moet nog worden gesteggeld over welk vliegtuig wij in mogen lijkt het wel.


Bij het inchecken al een tube bodylotion in moeten leveren. Wij waren in de veronderstelling dat we door bij te betalen voor priority we onze koffers achter moesten laten en alles het ruim in zou gaan, vandaar die grote tube.


We zijn gelukkig heel mooi op tijd van huis vertrokken. Een ongeluk (omleiding) en onvindbaar adres voor parking konden we dus hebben, geen enkele reden tot stres. Ook niet toen we de tent op de luchthaven in kwamen waar soldaten met grof geschut klaar stonden om boeven te vangen. En bedankt terroristen....


Een van ons drieën werd uit de rij gehaald. “Handen uitsteken!” met een stick werd onderzocht of ze in aanraking geweest was met drugs. De grote afgerichte hond kwam ook onze kant op maar ging rustig verder spelen met zijn rode balletje. Dat was voor de boevenvangers een teken dat alles Oké was.

Ceintuur sieraden en verdere “levensgevaarlijk” attributen in een bak leggen en blijven volgen met je ogen, dat hebben we pas geleerd van een tv programma. De kans op diefstal schijnt serieus aanwezig te zijn. 


“Koffie?, nou daar zijn we aan toe”.


Ruim op tijd naar gate 7.

Gezien de lange rij betaalt iedereen bij voor priotity. 


Thuis online ingecheckt. Onze plaatsen zijn 3b, 4b en 5b. In een treintje achter elkaar. Een verliefd stelletje, zat officieel ook niet naast elkaar maar die gingen het regelen. Ik kwam zodoende tussen twee mannen te zitten en had al snel door dat er eentje zichzelf moed ingedronken had. Jezus, wat een lucht!!

Achter mij zaten die twee te flikflooien dat het een lieve lust was. De wereld is van hun. “Laat ze maar lekker genieten”.


Ik kom vast dronken aan in Alliante... 

Mijn (zatte) buurman is er een van de 20 die samen reizen en evengoed verspreid door het hele vliegtuig geplaatst zijn. Service???? No way..


Deze vlucht gaat naar Allicante waar het vandaag zo’n 21 graden schijnt te zijn. Geen winterjas maar luchtige kleding en zomerjasjes te voorschijn gehaald. Wij zijn toeristen, dus ook een off white pantalon ingepakt. 

De Spanjaarden lopen ongetwijfeld in bontjassen gewoon omdat ze daarmee willen pronken “kijk eens wat ik heb”.

Nog moeilijk te bevatten dat ik straks genoeg heb aan dit dunne jasje. Zoja dan zijn de Spanjaarden te benijden.


Het doel van onze reis is familiebezoek. Zondag is onze zus en schoonzus jarig en het leek ons een mooie reden om dat samen te vieren. Quality time zogezegd, daar gaan we voor.


Maar eerst gaan we een avontuur aan met Firefly autoverhuur. Voor de prijs van €5,95  hebben we vier dagen een Seat Leon tot onze beschikking, 4 dagen lang! We vinden dit te mooi om waar te zijn en wachten op het addertje onder het gras.

Hij rijdt lekker en met de iPhone als navigatie komen we, met een kleine toegift van de chauffeur op ons hotel aan. De dames stappen uit met de bagage en Hans gaat de auto éven parkeren. Ik weet niet hoeveel onderwerpen verder we opeens het idee kregen dat er iets niet helemaal klopte. Een paar doemscenario’s trokken aan ons voorbij toen we hem ook niet telefonisch konden bereiken. We zaten zowat boven op de parkeergarage, what happend???


Gelukkig, daar kwam onze rots in de branding aan met alle papieren en benodigdheden om in te checken.

Op de vijfde verdieping aan de voorkant. Mooie kamer. Een eenpersoonskamer voor Jenny, even slikken.


Zoveel zin in eten ondertussen en vooral in een glaasje wijn dat we niet al te kieskeurig zijn. Buiten eten vinden we een stap te ver na dat gemiezer in Nederland. In een écht Spaans tapas tentje nemen we plaats aan een van de twee tafeltjes.

Onmiddellijk een goddelijk flesje wijn in mooie grote glazen. Salud!

Zoete meloen met overheerlijke ham, zo mooi dun gesneden met zoveel aandacht.

Patates bravas, ansjovis, gebakken camembert en schapenkaas. Koffie met profiteroles en een dessertwijntje van het huis. Dat mag allemaal op een SAS-dag.

Mijn wijze dochter zou zeggen “als je er maar van geniet”, nou dat deden we. 

Met volle teugen.


Morgen naar Can Sueño


9.00 uur ontbijt


 


Tournay of Doornik

Bonjourrrrr..

Vanavond slapen wij in ons eigen bed.

Een dikke mist hangt hangt boven ons hoofd als we vertrekken. Kan alleen maar beter worden richting Nederland.

Nog een keer sjort Hans de grote koffer vast. Het is prima gegaan met de bagage.
Volgende keer wat minder schoenen meenemen zodat de zijramen er af kunnen. Die horen achter de stoelen in een speciale ruimte. Daar zaten nu de wandelschoenen en flessen wijn. Een mens moet keuzes maken.

Mij valt het bord "Tournay" telkens op. Nooit van gehoord.

De TomTom doet vreemd, zou dat door de mist kunnen komen?

We rijden een hele leuke stad binnen met een gezellige driehoekige markt waar veel te doen is. We bezwijken voor de terrasjes, het is ondertussen heel warm geworden. Tussen 12.30 en 14.00 uur gratis parkeren, "Dat doen ze goed hier".

"Hoe zou dit stadje heten?". Hans zoekt het op in zijn mobieltje.
"Allee, we zijn in Doornik, ook wel "Tournay" genoemd". Mysterie opgelost.
We lunchen op de markt en proberen iets eigens aan "De Doornikker" te ontdekken. Snel gevonden.
Er is hier vast een trendy kapper die alle vrouwen zowat hetzelfde kapsel aanmeet. Apart en vlot, maar opvallend veel van hetzelfde.

Geschiedenis, folklore, tradities, uniek erfgoed zit naadloos verbonden met hoe Doornik zich vandaag aan de toerist wil tonen: een levendige Waalse stad met heel wat Vlaamse kantjes. Alleen al op de Grote Markt word je overweldigd door de rijkdom aan prachtige gebouwen met het Belfort als oudste van België. Maar hét pronkstuk is toch de kathedraal die wereldwijd bekendheid heeft.

Een stad om nog eens naar terug te gaan.

We rijden binnendoor tot aan Gent.

Dan in een streep naar huis over de snelweg.

Over het laatste stuk  bij Antwerpen doen we twee en een half uur. Alles staat vast!
En dan in die hitte, met die grote vrachtwagens naast je die maar uitlaatgassen produceren.

Gelukkig stak er af en toe nog iemand een dikke duim op.

Thuis!!!

De wasmachine draait en de tuin is gesproeid.

We zijn blij en tevreden over de reis. Alles is goed gegaan. De heenreis was prachtig.
De PIZ cursus laat onze radertjes nog steeds draaien. We vonden de streek met zijn geschiedenis fascinerend. De lokatie schitterend. Het eten heerlijk en de verzorging uitmuntend. Fijne cursisten vakkundige begeleiders. Dank aan Lieneke, Aafke, Johan, Anneke, Yvonne en Axel.

De terugreis was echt vakantie. We hebben heerlijk genoten van het rijden in de Morgan. Het was zijn vuurdoop en hij heeft het goed doorstaan.
Hij mag één dagje uitrusten, dan gaan we weer een tourtje maken. Veel te leuk!



"Dank je wel lieve mensen, jullie reacties waren geschenkjes voor ons".

Tot een volgende reis.

Au revoir!!!






Amiens

24-5-2018

In de tuin voor ons huisje gegeten. Het was er eigenlijk te fris voor.
De lucht is dichtgetrokken. Geen plekje licht of sprietje zon te zien.

De eerste 125 km gaan we over de tolweg. Toch kapje eraf maar wel kachel laten loeien. Heerlijk warm.
Zo tussen die vrachtwagens is en blijft het geen pretje. Altijd bang dat ze ons over het hoofd zien.

Vanwege het grote succes willen we vandaag weer zo'n 'plat du jour' nemen. Vanaf 13.00 uur speuren we naar een bord dat maar even wijst op een Auberge of café.
Noppes!! Het is muisstil in de dorpjes. Frankrijk eet!
We blijven het proberen en maneuvreren door de straatjes. "Hier is een Auberge maar die is gesloten, alles donker". "Weet je het zeker" zei Hans, "er staan zoveel auto's voor de deur". Moest met mijn neus tegen de ruit om te zien dat er inderdaad mensen zaten.

Binnen keurig. Mooie tafelkleden, grote glazen, stoffen servetten...

Door de deur zagen we een tuin met vrolijke parasols, witte stoeltjes en ZON. Ik zat er al bijna aan de enige lege tafel.
"No way" het bazinnetje vond het niet goed. We konden binnen zitten of niet. Ik sputterde nog wat maar had al gauw in de gaten wie hier de baas was. We konden een drie gangen menu bestellen. Het baasje hield haar hand al op de gerechten die op waren. Niet veel keus maar we kwamen er wel uit. Het bazinnetje was de enige in de bediening. Het duurde daardoor (begrijpelijk) nogal lang. Ondertussen kwamen er tafeltjes vrij buiten en Ik zag mijn kans waar. Ik wilde haar aanspreken maar zij was me voor. In een rap tempo ratelde ze wat af. Ik verstond er geen woord van maar begreep dat ze mij aan het uitleggen was dat ik daar niet mocht zitten. Ik keek hulpeloos naar een donkere man en zei "en ik heb nog niets gezegd ". Hij zag de humor er van in en we lachten er samen om. Hij vertaalde het geratel. "Buiten kon niet want over 20 min. komen de volgende gasten". Dat lijkt me sterk, het was al na tweeën. Maar er is er maar één de BAAS en dat zullen we weten.
De 'zonnige plekjes' liepen leeg.
Ik deed geen moeite meer...
Opeens kwam ze met ons dessert en wenkte dat we mee moesten komen. Ze veegde wat kruimels van een tafel buiten en daar mochten we zitten. Kan nog niet uitstaan dat we als lamme schapen achter haar aangelopen zijn.
Ik zie haar in gedachte al écht als bazin voor me met een leren pakje en een zweepje. Geniet er maar van!!!, ons zie je niet meer.

Wij tikken Amiens in in de TomTom en zetten hem op fietsroute.
Wat een slechte wegen in de bebouwde kom. Het is opletten geblazen met die kuilen en putten. Arme fietsers, ik vind het levensgevaarlijk. Zodra we buiten de bebouwde kom komen is het beter. De fietsroute gaat er uit.

Het blijft leuk om te zien hoe mensen reageren op een oud model auto. Je ziet hun gezichten oplichten. Wat is er leuker dan blijdschap verspreiden.

Einddoel vandaag is Amiens.

We komen aan op het drukste moment van de dag. We vinden niet onmiddellijk ons hotel en rijden van rood stoplicht naar rood stoplicht, er hangt een zwarte wolk boven onze hoofden. We krijgen een dejavu gevoel. "Het zal toch niet?!" De Picardië reizigers zullen zich Amiens nog herinneren van de bootjes...

Hopen en duimen dat we op tijd binnen zijn. Het verkeer schiet maar niet op en ja hoor, daar krijgen we de volle lading, we trekken het dakje erop maar hebben bijna geen zicht meer. Zo hard als het in Amiens regent, regent het nergens.
Hotel gevonden en als verzopen katjes de boel uitgeladen. Auto in overdekte parkeerplaats.

Wij even bijkomen. Gelukkig geen honger, dankzij haar met het zweepje..

De beroemdste inwoner van de stad in Jules Verne geweest. Deze schrijver wordt op meerdere manieren geëerd door de stad.?
Amiens een leuke hippe stad met een historisch centrum. Als we opgedroogd zijn en door de stad heenlopen dan zien we overal leuke winkeltjes, terrassen en pleintjes. Drommen jongelui zoeken elkaar op, donderdags begint het weekend zeker.

De belangrijkste bezienswaardigheden in de stad zijn de Notre-Dame van Amiens en de Hortillonages.

Wij vinden Bistrot Francais Big Ben en eten een tongetje met frietjes.

Amiens is een prima tussenstop om vanuit je vakantie in Frankrijk naar huis te rijden.

Dat doen we morgen.